Sugar Mountain boeit jong en oud

12 juni 2017

Voor wie regelmatig americana-, roots- en countryconcerten bezoekt, zal het geen openbaring zijn als ik zeg dat de gemiddelde leeftijd van het publiek vaak boven de vijftig ligt. Niet erg, maar wel jammer. Dat het anders kan, bleek afgelopen zaterdag in Paradiso waar het door de Amsterdamse poptempel geïnitieerde project Sugar Mountain Presents zijn eerste minifestival presenteerde. Vijf binnen- en buitenlandse artiesten en bands traden er op voor een gemêleerd publiek dat bestond uit mensen tussen de twintig en zeventig jaar. De gedurfde programmering had daar zeker een hand in.

Het getuigt van lef om een festival te beginnen met een artiest als Julien Baker. Twintig is ze pas, maar met de levenservaring van iemand die jaren ouder is. Zo vocht ze tegen een drugsverslaving, kwam uit voor haar lesbische geaardheid in conservatief, christelijk Tennessee, dealde met depressie en de scheiding van haar ouders. Haar liedjes zijn donker, zwaar en zonder enige opsmuk. In de goed gevulde grote zaal zong ze, met enkel een elektrische gitaar, de hypnotiserende werk van haar debuutalbum Sprained Ankle. Baker was zowel kwetsbaar als krachtig in haar optreden. Indrukwekkend zeker, maar hier en daar leken de nummers teveel op elkaar, waardoor ze mijn aandacht niet voortdurend wist vast te houden.

In de kleine zaal speelde de jonge Nederlandse band Rivers een sprankelende, vrolijke set. Zangeres Annika IJdo was het stralende middelpunt tussen de serieus spelende mannelijke collega’s. Haar blijdschap dat ze in Paradiso mocht zingen, was ontwapend charmant. Hun plek hier was echter terecht. Rivers heeft namelijk potentie. Niet omdat het zo nieuw is wat ze doen, wel vanwege de kwaliteit van hun aanstekelijke countrypopliedjes en de mooie samenzang.

Robert Ellis maakte geen grap toen hij zei: “Jullie geven me het gevoel dat ik eindelijk mezelf kan zijn.” In Nederland voelt hij zich thuis. Zijn publiek hier is geïnteresseerd in zijn muziek, niet in de klassieke country (“Hank Williams Junior”) die zijn landgenoten het liefst van hem zouden horen. Ellis is iemand die muzikale grenzen verkent. Zijn arrangementen zijn spannend en vaak net even anders dan standaard. Optreden deed hij deze keer zonder setlist, want dat bleek voor de superstrakke band die hij bij zich had, niet goed te werken. Juist het onverwachte bracht het beste in hen boven. Hij vertelde dat hij al wat flessen wijn achterover had geslagen voor het optreden. Aan zijn veelvuldig gegiechel te merken, overdreef hij niet. Zijn spel leed er niet onder. Nummers als Couples Skate, California en Houston klonken gedreven, scherp en verrassend.

Ook Darlyn speelde een afwisselende show. Bestaande uit topmuzikanten en een goede zangeres timmert deze Nederlandse groep gestaag aan de weg. Hier en daar stevig rockend, dan weer funky en soulvol maar steeds met de invloeden van americana en folk op de achtergrond. Met hun originele nummers is het een band om in de gaten te houden.

Als afsluiting van de avond was daar zangeres Nikki Lane. Sexy, met een kort rokje dat haar eindeloos lange benen accentueerde, stond de zelfbenoemde First Lady of Outlaw Country zelfbewust op het podium. Don’t mess with Nikki Lane, leek ze te willen zeggen. Toch was het optreden niet meteen overtuigend. Haar stem klonk wat dun en het leek of haar microfoon niet hard genoeg stond om over het geluid van de band heen te komen. Ook duurde het even voordat ze contact maakte met de zaal. Toen dat uiteindelijk gebeurde, nam ze iedereen voor zich in. Lane speelde een aanstekelijke mix van rockabilly, sixties pop en vintage country. Stoere, eigenzinnige nummers als Big Mouth, Jackpot en 700.000 Rednecks wisselde ze af met het gevoelige Forever Lasts Forever en het lieve Send the Sun. Nikki Lane was een waardige afsluiter van dit geslaagde Sugar Mountain Festival.

Op 25 juni volgt deel twee in de serie met o.a. Margo Price, The Dawn Brothers en Pert Near Sandstone.