Ik en Neil Young

1 juni 2017

Afgelopen week viel ie op de deurmat, meer dan vierhonderd pagina’s dik met bijdragen van 65 Nederlandse en Vlaamse muzikanten en schrijvers van divers pluimage: Neil Young en ik. Onder redactie van de Belgische Young-connaisseur Herman Verbeke.

Onvoorstelbaar hoe veel mensen ‘iets’ met Neil Young hebben. Ook ik, al was ik toch nog enigszins verbaasd dat ik voor het project werd benaderd. Eerder verscheen bijvoorbeeld Bruce Springsteen en ik, maar daarvoor kwam ik niet in aanmerking. Voor het eerst zie ik me zelf dus staan in een lange lijst van namen, ingeklemd tussen Stijn Meurs en Jelle Paulusma – ik ben waarlijk vereerd.

Neil Young en ik puilt uit van mijmeringen en herinneringen aan de levende legende, die voor velen de soundtrack van hun jeugd verzorgde. Weinigen hebben de zanger in persoon ontmoet, laat staan gesproken. Uit alle bijdragen spreekt vooral een verbondenheid met de muziek van Young. De mens achter de muzikant achter de muziek blijft wat in raadselen. Hij is grumpy, heeft gevoeld humor – zij het een wat merkwaardig gevoel –, heeft het hart op de juiste plek maar is vooral wispelturig en eigengereid. Niet iemand om snel een band mee te krijgen.

Ik heb nog niet alle bijdragen gelezen want 65x Neil Young is wel wat veel van het goede om in één keer uit te lezen. Maar elke avond een stuk of wat stukjes is goed te doen. Toch maar begonnen met mijn eigen bijdrage – zou iedereen dat doen? Niet uit ijdelheid overigens, maar uit vrees dat het uiteindelijk wat schamel afsteekt tegenover de andere bijdragen. Maar ach wat maakt het uit. Als iets uit deze bundel blijkt is het dat muziek persoonlijk is (vrij naar Anja Meulenbelt).

Neil Young en ik;  65 Nederlandse en Vlaamse mijmeringen over The Loner; onder redactie van Herman Verbeke verschijnt bij Witsand Uitgevers; ISBN 978-94-9201-169-5; prijs € 24,95