Even voorstellen: The Tambles en PEER

23 mei 2017

Appels en peren moet je niet willen vergelijken, maar voor The Tambles uit Gouda en PEER uit Middelburg maken we een uitzondering. De bandjes die los van elkaar het vaderlandse zalencircuit doorkruisen, hebben onmiskenbaar enkele dingen opvallend gemeen. Ze zijn jong (The Tambles 20-21) en PEER (18-19) en in hun muziek hoor je onmiskenbaar de jaren 60 terug. Verder worden ze allebei een handje geholpen door een wat bekendere naam. The Tambles vergezellen al enige tijd de Rotterdamse blitskikker Jerry Hormone tijdens diens Ego Trip, terwijl PEER het voorprogramma deden bij mede-Zeeuwen Bløf en Racoon. Onlangs stonden de twee bands voor het eerst samen op één affiche.

Voormannen Gijs Teuwsen (PEER) en Ruben Drenth (The Tambles) stellen zich voor.

De bezetting van de band?

Gijs: PEER is Gijs Teuwsen,1998 (zang en ritmegitaar), Bas Boudens, 1998 (bas), Renzo Rijn, 1999 (drums), Jesper de Jonge, 1999 (sologitaar en achtergrondzang).

Ruben: The Tambles is Ruben Drenth, 1997 (zang en ritmegitaar), Freek Struijs, 1996 (sologitaar), Jim Remers, 1996 (basgitaar), Tijs Tonus, 1997 (slagwerk).

Hoe ontstaan en welk jaar begonnen met oefenen?

Gijs: PEER ontstond in 2014 op de middelbare school Nehalennia Kruisweg in Middelburg.

Ruben: In de eerste klas van de middelbare school leerden Tijs, Freek en ik elkaar kennen en konden we in tussenuren muziek maken in de garage van de vader van Tijs. Later kwam Jim er bij en toen was de band compleet. We begonnen in 2011 te oefenen als The Tambles en aan het begin speelden we alleen maar bluesjes in E, nu nog steeds eigenlijk.

Nog steeds zelfde bezetting als het begin?

Gijs: Nee. Aanvankelijk was PEER een driemansformatie met Renzo, Jesper en schoolvriend Auke de Lange op bas en zang. Na korte tijd verliet Auke de band en werden Bas en ik gevonden als nieuwe bandleden.

Ruben: Ja, sinds dat we daadwerkelijk de band The Tambles zijn is de bezetting hetzelfde gebleven en hebben we ook nooit de behoefte gehad om iemand extra erbij te vragen of iemand te vervangen.

Inspiratiebronnen?

Gijs: Arctic Monkeys, Queens Of The Stone Age, TAYMIR, Go Back To The Zoo, The Beatles, Oasis, The Strokes.

Ruben: In willekeurige volgorde: The Rolling Stones, Jay-Jays, The Saints, The Undertones, Q65, CCR, Mac Demarco, Bob Dylan.

Hoe jong waren jullie bij het allereerste optreden voor publiek?

Gijs: Pfff… dat zal een jaar of 15, 16 geweest zijn.

Ruben: Dat was in 2011, op een verjaardagsfeestje van de vader van een vriend. Rond de 14 dus.

Waren jullie bij dat eerste optreden schijtnerveus of blakend van zelfvertrouwen?

Gijs: Vanaf ons eerste optreden voelde het eigenlijk al heel natuurlijk om met elkaar op het podium te staan. Het was ook op een festival, dus er hing al een bepaalde fijne sfeer die goed bij onze muziek past, vind ik zelf dan. De manier waarop we elkaar zowel muzikaal als qua performance aanvullen zat er al redelijk snel in. Die chemie bedoel ik, ie is er altijd al geweest. Al hebben we er wel een lange tijd over gedaan om echt onze eigen sound te ontwikkelen.

Ruben: Niemand van ons had echt ervaring met optreden, dus het was zeker wel even spannend. Maar we stonden voor veertien man te spelen en met de zeven covers die kenden, was het optreden dan ook zo voorbij.

Is de band een vriendengroep of zijn jullie tot elkaar veroordeeld vanwege het dat jullie elkaar perfect aanvullen?

Gijs: In het begin waren we muzikale vrienden, daarna werden we ook een vriendengroep buiten de muziek om. Nu zijn we nog verder dan dat. We zijn echt broers. We hebben allemaal een ander karakter, al herkennen we wel trekken van onszelf terug in elkaar. We zouden ook niet met iemand anders erbij of wat dan ook PEER kunnen vormen. Het is echt de combinatie van ons vieren die PEER creëert.

Ruben: De band is absoluut ook een vriendengroep. Natuurlijk heeft elke vriendengroep een debiel nodig en die taak nemen we omstebeurt op ons, dus we vullen elkaar ook nog eens perfect aan.

Wat was het tofste optreden tot nu toe en waarom?

Gijs: De Oosterpoort in Groningen, afgelopen maart. Toen deden we het voorprogramma voor Racoon. We waren er nog nooit geweest, wisten alleen dat er 1800 man in kon en dat het stijf uitverkocht was. We waren aanvankelijk een beetje bang, omdat we niet wisten hoe de Racoon-fans zouden reageren op onze muziek. Vanaf ongeveer ons derde nummer begonnen we het publiek echt te veroveren en daarna ging de zaal volledig uit zijn dak. Dat gevoel van een zaal naar je hand toe zetten hebben we wel vaker, maar nog nooit zoals toen. Dat was waanzinnig.

Ruben: We hebben in die paar jaar tijd op heel veel plekken gespeeld en daarom kunnen eigenlijk niet echt kiezen welke het tofst was. Natuurlijk zijn er wel wat hoogtepunten zoals een optreden bij 3FM, een late en vooral lange show in Maloe Melo en onze ep release in So What in Gouda.

Favoriete single en album aller tijden?

Gijs: Mijn favoriete album moet wel het eerste album van Arctic Monkeys zijn. De titel alleen al is geweldig: Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not. Ik ken elke gil, elk stukje feedback en de teksten van elk liedje van voor naar achteren en weer terug. De sound die die plaat heeft en de songs zijn naar mijn mening ongeëvenaard en misschien wel onze grootste inspiratiebron. Geen wonder dat het tot op de dag van vandaag het snelst verkochte debuutalbum ooit is in Engeland. Mijn favoriete single is iets lastiger. Ik ben een enorme sucker voor popliedjes en ook groot fan van The Beatles, dus ik ga voor She Loves You. Dat liedje heeft misschien wel de beste hook aller tijden met die yeah, yeah, yeah. Simpel, doch meesterlijk briljant en verdomme catchy. Dat streven wij een beetje na met onze hooks.

Ruben: De meningen waren verdeeld maar uiteindelijk zijn we het eens geworden: het beste album is Exile on Main Street van The Rolling Stones en onze favoriete single is Africa van Toto.

Middelburg (PEER) en Gouda (The Tambles) als vestigingsplaats: een zegen of een handicap voor een beginnende band?

Gijs: Eigenlijk beide. Het grote voordeel is dat wat voor muziek je ook maakt, er niet heel veel bands zijn die precies hetzelfde doen, omdat er simpelweg niet zo vreselijk veel bandjes zijn. Het grote nadeel is dat er eigenlijk niet echt een scene is, behalve in het coverbandjescircuit, waar wij allesbehalve thuis horen. Dus Zeeland uitkomen is erg lastig.

Ruben: Als beginnend bandje is Gouda een prima stad om te groeien als liveband. Er is een aantal kleine podia en leuke cafés om te spelen, maar als je die allemaal een keertje gehad hebt is het plafond snel bereikt.

Welk klassiek album zou je willen spelen?

Gijs:: Klassieke muziek of...? Nee geintje. Ik denk Definitely Maybe van Oasis. Of (What’s The Story) Morning Glory?. Kan ook.

Ruben: Er is niet per se één album dat we live zouden willen spelen, maar toevallig staat er komend najaar een tour gepland waar wij het debuutalbum van The Velvet Underground, die met die banaan, live gaan spelen. Wij zijn de backingband voor een aantal gastartiesten.

Bij welke band zou je graag support willen doen?

Gijs: Arctic Monkeys.

Ruben: Wij hebben vorig jaar op een bruiloft met Barry Hay gespeeld en het lijkt ons nog steeds erg tof om Golden Earring te supporten.

Muzikale ambities?

Gijs: Ons brood kunnen verdienen met PEER. Grote nationale bekendheid.

Ruben: Elke repetitie die we hebben werken we aan nieuw materiaal en dat willen we eind dit jaar gaan opnemen en zo onze debuutplaat uitbrengen. Wat er daarna gebeurt, weten we nog niet maar we hebben er wel heel veel zin in.

Tot slot

Hoe sixties beide bandjes zijn? PEER speelde onlangs twee shows in de legendarische Cavern Club in Liverpool. En The Tambles doet, zoals Ruben al meldde, vanaf 5 oktober de tour '50 jaar The Velvet Underground & Nico' met als zangers Henk Koorn (Hallo Venray), Carol van Dyk (Bettie Serveert), Maurits Westerik (GEM, Bewilder) en Jerry Hormone (The Jerry Hormone Ego Trip).

Bij de foto van Jasper Geelen: Gijs Teeuwsen links boven, Ruben Drenth vooraan tweede van links.