Albums van week 34

21 augustus 2017

Heaven verschijnt tweemaandelijks, albums komen dagelijks uit. Daarom geven we wekelijks een korte update van releases die ons meteen opvallen of die anderszins de moeite van het ontdekken waard zijn. Verwacht geen uitgebreide recensies, die verschijnen nog altijd – met meer reflectie – in het magazine. Het nieuwe nummer ligt sinds vorige week in de winkel, met speciale aandacht voor de Summer Of Love en interviews met onder meer Jan Akkerman en Triggerfinger.

Roots/Folk: Shelby Lynne & Allison MoorerNot Dark Yet

Gezien de geweldige platen die Shelby Lynne en Alison Moorer ieder afzonderlijk al maakten, wekt het vooruitzicht van een eerste duoalbum van deze singer-songwritende zussen hoge verwachtingen. Dat Not Dark Yet een verzameling covers is tempert die verwachtingen enigszins. Niet alle interpretaties zijn even sterk, het gros gelukkig wel, al doet met name de enige original hier, Is It Too Much, uitkijken naar het moment dat ze ook samen een heel album volschrijven.

Rock/Pop: Papir - V

Met voortreffelijke nieuwe platen van Grizzly Bear, Everything Everything, Ghostpoet, The Duke Spirit en Dent May is er deze week keus te over. Toch opteer ik voor een prachtplaat die in dit geweld mogelijk tussen wal en schip valt: V van het Deense Papir. Een instrumentaal postrocktrio dat in zeven lange stukken (kortste 9, langste 25 minuten) op twee schijven de mogelijkheden verkent van het instrumentale landschap tussen post-, prog- en jazzrock. Even meeslepend als wonderschoon.

Blues/Soul/Jazz: Matthew BourneIsotach

Nadat de Britse componist zich vorig jaar in de kijker speelde met zijn synthesizerplaat Moogmemory, keert Matthew Bourne op het Isotach terug naar zijn eerste liefde, de piano, en schotelt ons op tien bijzonder fraaie, verstilde stukken voor – hier en daar aangevuld met cello – die diep ontroeren.

Wereld: Rahim: Rahim AlHaj Oud And String QuintetLetters From Iraq

Op Letters From Iraq brengt de Iraaks-Amerikaanse componist en ûd-speler Rahim AlHaj een even schitterende als aangrijpende fusie tot stand tussen Iraakse en Westerse klassieke muziek. De wisselwerking tussen diens ûd-spel en dat van het hem begeleidend strijkkwintet zorgt voor bijna zeventig minuten kippenvelmuziek die de tragedie van dit door oorlog verscheurde land uiterst tastbaar maakt.